Indrukwekkend!

Dit verhaal speelt zich af in een zeer roerige periode in Iran n.l. de islamitische machtsovername door Khomeiny.
De schrijver is in 1983 uit Iran gevlucht en is nu werkzaam voor de Politieacademie en voor de Nationale Politie.
Ik moest wel even wennen aan de bijna zakelijke manier van schrijven en aan de veelheid van namen. Daarna werd ik gegrepen door het verhaal en erin meegetrokken.
De stamboom voor in het boek is het begin erg handig, evenals de informatie achter in het boek over belangrijke gebeurtenissen en personen uit de geschiedenis van Irak.
Het verhaal wordt verteld rondom Piruz. Piruz, een puber, komt uit een rijke familie, die, net als Piruz, moeite hebben met de veranderingen in hun leven na de val van de Sjah.
De ouders van Piruz denken vooral aan macht, status en geld en geven weinig liefde aan hun twee kinderen. Piruz trekt weinig met zijn broertje op. Piruz wil zich niet voegen naar de situatie van dat moment. Hij wil boeken lezen, met vrienden naar Amerikaanse muziek luisteren, discussiëren etc.
Hij sluit zich aan bij het verzet, maar al snel krijgt hij last van de Revolutionaire Gardisten. Zijn ouders proberen op allerlei manieren hun zoon weer in het gareel te krijgen. Eigenlijk zijn ze bezorgder om hun eigen leven dan om dat van hun zoon.
Piruz krijgt te maken met meedogenloze straffen van de Gardisten en hun broeders. Straffen die nogal beeldend beschreven worden.
Ook voor de rest van het gezin blijven der gevolgen niet uit. Vader en moeder hebben er echt alles voor over om hun oude leven te behouden.
Ze geven hun oudste zoon de schuld van alle consequenties voor henzelf en hun jongste zoon.
In het verhaal worden verschrikkelijke dingen beschreven op een afstandelijke manier. De beschrijvingen zijn zo gedetailleerd beschreven dat je vermoedt dat de schrijver het zelf ondergaan heeft.
Dit boek heb ik met veel belangstelling gelezen. Het schokte me, maar om mijn werk met vluchtelingen wilde ik dit verhaal toch ‘graag’ lezen.
Ik vind het een aanrader.