Prachtig beschreven

“Van wie ze waren” door Gaëlle Nohant

Ik was er erg blij mee, dat ik dit boek mocht lezen en recenseren.

Het boek gaat over de ‘International Tracing Service’ gevestigd te Arolsen in Duitsland.
Ik kende het bestaan van dit instituut niet. Ik heb dit emotioneler verhaal erg geboeid zitten lezen.
Ik kan dit boek eenieder van harte aanraden.

Het gaat dus over de Arolsen-archieven. Dit instituut is vlak na de tweede wereldoorlog opgericht.
Er wordt geprobeerd voorwerpen uit de concentratiekampen terug te geven aan nazaten of andere familieleden.
Deze voorwerpen werden bij aankomt in de concentratiekampen en werkkampen afgepakt.

De hoofdpersoon is Irène, een Française. Irène is getrouwd geweest met een Duitser. Ze hebben samen een zoon.
Als werkzoekende en geïnteresseerde in WO2 neemt ze een baan aan bij dit instituut.
Ze spreekt natuurlijk vloeiend Frans, wat een pluspunt is bij de sollicitatie.

De plek is ontstaan op voorspraak van de geallieerden.
Ontheemden, vermiste en ontvoerde mensen zouden getraceerd moeten worden.
Voor de mensen die een dierbare zijn verloren zijn antwoorden op zoektochten van levensbelang.

Irène stort zich met hart en ziel op deze taak. Ze is volhardend, fanatiek en energiek wat betreft haar werk. Ze is wel bang voor de reactie van haar man en van haar schoonfamilie.
Later blijkt dat die oorlog toch tussen haar en haar man en schoonouders is komen te staan. Ze is gescheiden en voedt haar zoon nagenoeg alleen op.

In het boek worden een aantal schrijnende, maar ook ‘succesvolle’ zoektochten naar nabestaanden en vermisten zowel in als buiten Europa beschreven.