De vroedvrouw van Auschwitz

Polen, 1942

Ana, vroedvrouw in hart en nieren, bracht al ontelbaar veel baby's ter wereld, maar nooit eerder in zulke erbarmelijke omstandigheden als in Auschwitz. Ana en haar jonge vriendin en assistente Ester, komen terecht in de barak voor zwangere vrouwen. Er moeten immers baby's geboren worden voor het rijk. De blonde baby's worden weggehaald bij hun moeder om bij een Arisch gezin grootgebracht te worden, de baby's met een andere haarkleur worden aan hun lot overgelaten of erger.

Ana en Ester besluiten samen in verzet te gaan, op de in hun ogen enige mogelijke manier. Maar zoals bijna alles in Auschwitz is ook hun daad met gevaar voor eigen leven.

Te gek voor woorden dat De vroedvrouw van Auschwitz gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Ik dacht ondertussen wel van alle gruwelen af te weten, maar ook deze keer kwam ik weer enkele nieuwe verschrikkingen te weten.

Toch is het niet de gruwel van Auschwitz die de rode draad is in het verhaal. Anna Stuart wist het zachter te brengen, sterker. Alsof de ontberingen van Auschwitz niet voorop staan, maar wel de levenslust, het redden van onschuldige levens en het verzet tegen de Duitsers. Het voelt als een hoopvol verhaal. Niet als een verhaal dat op voorhand al verloren is.

Dat gezegd zijnde, blijft het wel een heftig verhaal, kan ook niet anders.

De vroedvrouw van Auschwitz is een meeslepend, vlot verhaal over het beschermen van onschuldige levens, het vasthouden aan het leven en de kracht vinden om het op te nemen tegen gruwelijke demonen.

3,5*