Dromerig en meeslepend

Na zijn roman 'Morgan' ben ik deze schrijver gaan volgen. Dit boek verraste me, omdat ik een roman zoals 'Morgan, een liefde' verwachtte met een sterk plot. Dit boek is heel anders. Dromeriger, gelaagder. Je leeft mee met Jasper en Madeleine in hun liefde en verlangens, met de ziekte van Madeleine. Maar de omi raakte me het meest. Zij geeft de diepte aan deze roman. Wat een vrouw. Het boek gaat over zoveel, over de kunsten (prachtige omslag), over de (vrije) liefde, maar vooral over de Al-Omme. De geest waarin alles met elkaar is verbonden. Het is een boek waarop je je moet laten meedrijven. Uiteindelijk komen alle lagen samen. Het idee onder de roman is rijk en ontroerend. Dat de liefde niet stopt bij de dood. Steman schrijft beeldend en rijk. Voor sommigen misschien te rijk. De erotische scenes zijn gedurfd, maar worden gelukkig nergens plat. Alles is diep in dit boek. Vooral de gevoelslaag. Verwacht je een sobere, typisch Nederlandse roman, dan moet je wel schakelen. Een prachtig, gewaagd en gevoelig boek. Met een traantje.