Ook dit is mislukt

Detlev van Heest heeft een tweetal charmante boeken geschreven over zijn verleden in Japan en Nieuw Zeeland. Daarin toonde hij zich eerlijk en kwetsbaar. In zijn laatste boek is hij eerlijk zichzelf kwijt. Waar hij in vorige boeken slechts leunde op de stijl en het vocabulaire van J.J. Voskuil, verliest hij zich nu in een slappe imitatie ervan. Afstandelijke humor is eveneens ver te zoeken, hoewel daar wel moeite voor wordt gedaan. Observaties als 'het Nieuw-Zeeuwse recht' , als het om Nieuw Zeeland gaat, of 'De Postkoetsloterij' zijn ronduit melig en flauw. Waar onwaarschijnlijke wendingen ingeroepen worden om bijvoorbeeld termen als 'kuttelikkertje' te laten vallen, wordt de toch al gekunstelde verteltrant ronduit ergerlijk. Het geleun op namen en poezen en het ongebreideld kleinzielige geroddel over de overbekende personen maken dit boek redelijk onverteerbaar. Waar Elsbeth Etty en ik literatuur zagen in Voskuil, heeft Van Heest de plank misgeslagen. Geen ramp, hij zal de eerste zijn om dat toe te geven.