Eng doordat het allemaal zo normaal voelt

Het is 2025. Sophie, een single vrouw van middelbare leeftijd die na een leven in de stad als journalist op het platteland gaat wonen. Waar precies is onbekend, maar het lijkt op de Achterhoek. Ze creëert een moestuin, leert haar buren en anderen in het dorp kennen, er is een adellijke familie waar de ‘gewone’ dorpelingen een hekel aan hebben. Zij niet. Ze haalt enige intellectuele bevrediging uit haar contacten met deze familie.
Haar dochters, die in de stad zijn blijven wonen, geven haar de schuld van de scheiding van hun ouders en hun ongelukkige jeugd. Dat doet haar verdriet, maar ze legt zich er ook bij neer.
De situatie is herkenbaar en lijkt over het algemeen vreedzaam, veilig. Maar zonder dat je het merkt sijpelen er steeds meer elementen door die onveilig voelen. Mensen worden gecontroleerd. Mogen geen kritiek uiten op het regime. Onbespied whatsappen is er niet bij, sinds de omslag tien jaar eerder. Geschiedenisonderwijs is uitgekleed, maar niemand lijkt dat echt erg te vinden. Een vriendin -of is het een kennis- van Sophie wordt gemarteld. Sophie behoort door haar achtergrond tot de oorspronkelijke elite en worstelt met de vraag of ze zich aan moet sluiten bij het verzet tegen het regime. Terwijl een van de grote leiders heel dicht bij haar blijkt te staan.
Doordat het leven in Nelleke Noordervliets roman zo alledaags en herkenbaar is lijkt de dystopie waarin de personages leven nog griezeliger dan boeken als The Handmaid’s Tale en 1984. Je merkt hoe een normaal land, zeg Nederland, langzaam van democratie in dystopie verandert.
Wat zou jij in Sophies positie doen? Kom je in opstand of houd je je op de achtergrond? Wat is wijsheid?
Door dit boek ga je het voelen in plaats van rationeel bedenken. En dat maakt de wereld hopelijk een stukje beter.