Lezersrecensie
Uit het leven gegrepen, ontroerend en krachtig in één dat is de Wens.
Voor de leesclub mocht ik de Wens lezen.
Jesse van 15, houdt van de zee , de vogels het strand, gamen en haar vrienden , broertje Sam en haar ouders.
Ze zit vol met creatieve dromen maar door haar ziekte is het beperkt tot het vooral nog kunnen gamen.
Het leven van Jesse speelt zich veelal af in het ziekenhuis, op de afdeling kinderoncologie om precies te zijn. Jesse is ziek, hoe ziek dat merk je naar mate je Jesse leert kennen.
De afdeling kinderoncologie is een hele eigen warme wereld op zich. De artsen lopen niet in uniform, om maar een huiselijke sfeer neer te zetten voor de jonge patiënten.
“twee meisjes zitten samen op een eenpersoonsbed. Gekleed in identieke t-shirts met de opdruk van taylor swift spelen ze allebei op een switch. Ze kijken voortdurend op elkaar scherm, lachend en aanstotend, in een poging elkaars concentratie te vestoren. ‘( pagina 41)
Alex , 29 , is zoekende, zijn baan vervult hij wel ,maar niet met plezier, heeft vooral binding met zijn hond. Alex raakt betrokken bij Jesse door een grote wens voor Jesse haar leven. Zijn leven is getroubleerd en kende verliezen. De hulpverlening kende hij alleen in de negatieve zin.
Jesse en Alex weten elkaar te vinden in het grote project een video-ervaring.
Waar Alex naast enorme bewondering, vriendschap en levenslessen van Jesse leert krijgt hij ook speciale diepgaande connectie met Kelly. De medisch maatschappelijk werker in het ziekenhuis. Een rol die waarachtig is neergezet, de worstelingen met de gezondheid van patiënten, de rauwe emoties van rouw bij ouders waarin alle fases voorbij komen en dat heel krachtig neergezet word hoe het gaat stormen in je leven wanneer je kind ziek is, hoe het alle relaties op spanning zet maar waar de liefde de boventoon voert.
Het grote project wat Alex, Jesse, Kelly, vrienden van Jesse en alle verhaallijnen van haar moeder die haar gevoelens in mooie gedichten kan uitdrukken tot de vrienden die allemaal hun ziekte proces doorlopen. Het is ontroerend, de boodschap is krachtig en het is waarachtig geschreven.
Alleen al om de schitterende dromerige cover te willen kunnen begrijpen in het lezen van het boek zeer de moeite waard. De personages vragen om een band met de lezer aan te gaan die je raakt. De schrijftstijl is toegankelijk.