Een mooi boek, maar...

Ik vond dit een mooi boek, met een mooi thema. Het bespreekbaar maken van een moeilijk thema, zoals het verliezen van een broer of zus. De ouders laten het behoorlijk afweten, en Pim staat er min of meer alleen voor. Films die nergens draaien laat dit ook terugkomen.

Er is echter een maar. Ik las in een andere recensie: langzaam ontwikkelt zich een vriendschap tussen Thilo en Pim. En dat woordje langzaam klopt niet. Doordat het zo uitgebreid geschreven is lijkt het alsof er veel tijd verstrijkt, maar dat is niet zo. Het boek speelt zich af in 6 dagen. En binnen een week ontwikkelt zich een vriendschap waarbij ze door (ook door de vader van) het vriendje wordt uitgenodigd voor een logeerpartijtje bij een onbekende tante. Dat vind ik echt totaal niet logisch.

Daarnaast vind ik het qua tijdspad ook gek dat Thilo net verhuisd is en van school wisselt (komt dus van buiten de stad/andere wijk?) maar wel de omgeving al helemaal kent, sinds een paar jaar. Want hij is al vaker op Brakland geweest, ook toen hij jonger was.
Ik vraag me ook nog af waar de situatie met zijn moeder een metafoor voor is.

Als laatste: geweldig dat waterpolo genoemd wordt!! Maar iemand met een rode cap zal niet iemand met een gele cao onder duwen. Een witte en blauwe cap is waarschijnlijker. :)

Al met al: mooi thema, ik pakte het er steeds weer bij, maar het tijdspad stoorde mij. Ik zou dan eerder 'Films die nergens draaien' aanbevelen.