Zo van die fantastsisch, toevallige ontmoetingen op straat...

Auteur. Schrijven lukt niet meer. Madeleine. Zij en haar familie zijn onderwerp van zijn nieuwe roman.

Dit verhaal gaat over geen inspiratie meer hebben, over de eerste de beste persoon op straat aanspreken, over gevoelens kunnen uiten of juist niet, over interesse tonen of juist niet, over graag zien, over hoe kinderen naar hun ouders (op)kijken, over overleven, over het venijn van de vergelijking, over jaloezie, over een luisterend oor bieden, over voor jezelf opkomen.

Het verhaal wordt verteld vanuit het standpunt van de verteller auteur. Hij ondervraagt de verschillende leden van de familie Martin, met het doel rond hen zijn nieuwe roman te schrijven. Het verhaal is een aaneenschakeling van (soms heel) korte en wat langere hoofdstukken. David Foenkinos hanteert een heel vlotte pen. Ik ben fan van zijn spitsvondige manier van schrijven waarbij hij gebruik maakt van zijn meesterlijk intellect om de dagelijkse, menselijke gevoelens neer te schrijven. De ironische achtergrond, alsook de voetnoten zijn ook nooit ver te zoeken.

Doordat de geïnterviewde familieleden bij hem zelf vragen oproepen over zijn eigen leven, laat David Foenkinos het leven van de verteller auteur parallel lopen naast het leven van de familie Martin. Knap gedaan!  De afgesprongen relatie met Marie heeft de verteller niet zo goed verteerd als hij dacht.

´Hij probeerde afstand te nemen, maar kwam juist dichterbij.´

Dat ik een fan ben van de boeken van David Foenkinos is geen geheim meer.  ´De familie Martin´ is opnieuw een heel ander boek dan de boeken die ik al van David Foenkinos gelezen heb, maar zoals altijd laat dit verhaal zich heel vlot lezen en werd het heel moeilijk dit boek neer te leggen. De combinatie met deze mooie, kleurrijke cover is een schot in de roos.
Terug een aanrader!