Dit boek is veel. Heel veel.

Duitsland. Drie hartsvriendinnen. Kasih. Hani. Saya. Zoeken hun plek in de maatschappij. Een dramatische nacht.

Dit boek gaat over vriendschap, over verschillende culturen, over vooroordelen, over iemand indelen in een hokje, over discriminatie, over onderdrukking, over racisme, over een normaal leven willen leiden, over je aanpassen aan de omgeving,  over tekort aan respect, over er zijn voor iemand, over een eerlijke kans krijgen, over het internet als digitaal gerechtshof, over vertrouwen, over veiligheid bieden, over iemand beschermen tegen zichzelf, over dat daden plegen consequenties hebben.

Het boek begint met een onheilspellend artikel uit de krant. De ware toedracht van het artikel wordt stelselmatig prijsgegeven door Kasih. Zij vertelt vanuit haar standpunt hoe zij en haar vriendinnen, Hani en Saya, eenmaal volwassen, hun plek proberen te vinden in de maatschappij. Of dit nu op een chic dakterras is, bij een sollicitatiegesprek of tijdens een busrit, tijdens een huwelijksfeest of tijdens een gesprek met toekomstige schoonouders, telkens opnieuw krijgen zij te maken met een bepaalde vorm van racisme. Hun vriendschap biedt hen steun.

De auteur maakt gebruik van prachtig woordgebruik (´Ik ben als een kruimel die van de tafel is gevallen en desondanks beweert gebak te zijn.´) en schitterende, heel gedetailleerde beschrijvingen en observaties om het verhaal en de gedachten weer te geven, zonder dat dit bombastisch of vervelend wordt. Het verhaal wordt grotendeels chronologisch verteld maar springt soms terug naar een gebeurtenis tijdens de jeugdjaren van de drie vriendinnen. Deze sprong wordt telkens mooi aangekondigd door Kasih zelf.

Shida Bazyar schuwt absoluut het thema racisme niet. En doordat zij het boek begint met het krantenartikel, ben je als lezer eigenlijk toch al wat bevooroordeeld. Maar laat nu dit nu ook een ander belangrijk thema zijn in het boek. Bij momenten richt Shida Bazyar zich ook rechtstreeks tot de lezer. Hierdoor kan je niet anders dat je aangesproken te voelen en word je echt verplicht stil te staan bij en na te denken over bepaalde situaties. Het rechtstreeks aanspreken van de lezer zorgde ervoor dat ik me volledig opgenomen voelde in het verhaal. Heel, heel knap gedaan.

Dit boek is veel. Is heel veel. Is rebels. Is hard. Is ontroerend. Is gedurfd. Is groots. ´Vuur´ heeft me tot in de toppen van mijn tenen geraakt. Heeft me bij momenten echt boos gemaakt. Maar heeft me ook doen voelen wat echte vriendschap is. Een absolute,  absolute must-read! ´Vuur´ werd genomineerd voor de Deutsche Buchpreis.