Nu weten we het wel, Ray!

De Wilde stilte is veel beter geschreven dan het Zoutepad. Dat boek was een tamelijk rechtlijnige opsomming van gebeurtenissen. Waarschijnlijk word je als je opeens een bestseller-auteur blijkt te zijn, beter begeleid.
Net als in het eerste boek valt Raynor nogal vaak in herhaling wat betreft de beschrijving van de wandeling en de problemen die ze ervaart. Wel mooi is dat ze meer verteld over haar jeugd en jonge jaren met Moth. Die stukken zijn echt mooi geschreven.
Eerlijk gezegd mag ik Raynor niet zo graag. Ik heb een enorme bewondering voor haar doorzettingsvermogen maar haar negatieve houding ten opzichte van mensen in het algemeen stoort. Ze gaat er altijd maar weer vanuit dat mensen iets slecht bedoelen als ze wat zeggen. Ook dat blijven doorgaan over haar ervaring met dakloos zijn, is op den duur erg vervelend. Het was een korte heftige ervaring uit een heel leven met voornamelijk een prima levensstandaard. Raar om je dan blijvend te identificeren als dakloos.
Ik wens Ray en Moth alle voorspoed, bijzondere mensen zijn het zeker, maar een eventueel derde roman zal ik aan mij voorbij laten gaan.