Een middelmatige roman

Familiegeheimen en zoeken naar je eigen identiteit zijn dingen die iedereen wel herkent. In de debuutroman De levenscyclus van de gewone octopus heeft Emma Knight deze thema’s verwerkt. Daarnaast komen ook thema’s als vriendschap en romantiek aan de orde. Het boek is naar het Nederlands vertaald door Maya Denneman en Marion Drolsbach.

Het verhaal draait om de vriendinnen Pen en Alice die gaan studeren aan de Universiteit van Edinburgh. Daar maken ze zoals je kan verwachten van studenten een hoop dingen mee en maken ze persoonlijke groei door. Daarnaast heeft Pen een andere reden om daar te gaan studeren. Ze wil namelijk een familiegeheim ontrafelen en moet daarvoor bij een oude vriend van haar vader zijn.

Gedurende het boek ontdek je steeds iets meer over het familiegeheim. Maar wat het precies is, blijft tot het eind geheim. Voor mij is dat het sterkste punt van het verhaal: het mysterie proberen te ontrafelen. Het was voor mij de reden om te blijven lezen en toch een beetje mee te gaan leven met de personages. Echter, het grootste deel van het boek draait om de persoonlijke ontwikkeling van de meiden, en daar worden me toch een hoop dingen bijgehaald. Er zijn talloze personages en verhaallijnen, maar die worden soms amper uitgediept. Het voelt daardoor alsof er nog geschrapt had moeten worden in het verhaal of dat het boek beter een reeks had kunnen worden.

Desondanks leest het boek makkelijk weg. Ik zou daarom het boek vooral aanraden als tussendoortje waar je niet te veel bij moet nadenken. Want als je dat wel doet, dan vallen de mindere punten steeds meer op en zie je alles wat er eigenlijk mist. Een goed voorbeeld zijn de twee ‘Nu’-hoofdstukken. De tekst is duidelijk, maar wie er wordt bedoeld? Het zal voor altijd een vraagteken blijven. Vermoedens genoeg, maar het valt gewoon niet uit de tekst te halen en dat is wel een gemiste kans.

Als laatste wil ik de titel nog benoemen: De levenscyclus van de gewone octopus. Hoewel deze ontzettend interessant klinkt, wordt er amper wat mee gedaan. Pas op het eind wordt in sneltreinvaart een korte verklaring uitgelegd en dat is het dan. Het had mooier geweest als het gedurende het verhaal al steeds een thema was geweest, zodat het niet opeens uit het niets lijkt te vallen.

Al met al, oké genoeg om te lezen, maar meer ook niet.