Lezersrecensie
Van het front naar de Brusselse kasseien
Dit is het negende boek in de misdaadreeks Pynaert – De Cruyenaere.
Cyriel De Cruyenaere, die in het eerste boek nog een jonge soldaat was onder de vleugels van Lodewijk Pynaert, is inmiddels hoofdinspecteur en verloofd met Lodewijks dochter.
In Brussel vindt in korte tijd een reeks overvallen plaats: eerst op een diamantkoerier, daarna op een juwelier en een bank. Wanneer ook notaris Bontemps op gewelddadige wijze om het leven komt, moeten Lode en Cyriel uitzoeken of deze zaken met elkaar verband houden.
De eerdere boeken, die zich in het leger afspeelden, spraken mij meer aan.
In dit deel stoorde ik me aan het personage dat constant 'Cyrieleke' zegt en aan het ouderwetse taalgebruik (zoals 'gamel' en 'regulateur').
Het verhaal zelf is sterk, maar bevat zoveel dialogen en personages dat het soms lastig is om te volgen wie wie is, mede door het afwisselende gebruik van voor- en achternamen.
Ook zijn sommige gesprekken in dialect voor mij bijna onleesbaar bij gebrek aan een vertaling naar het Nederlands.
Desondanks is het een ontspannende misdaadroman en is het interessant om te lezen hoe forensische technieken ; fotografie en de steekkaarten van misdadigers destijds nog in hun kinderschoenen stonden.
Bedankt aan Hebban om mij een gratis recensie-exemplaar toe te zenden.
Cyriel De Cruyenaere, die in het eerste boek nog een jonge soldaat was onder de vleugels van Lodewijk Pynaert, is inmiddels hoofdinspecteur en verloofd met Lodewijks dochter.
In Brussel vindt in korte tijd een reeks overvallen plaats: eerst op een diamantkoerier, daarna op een juwelier en een bank. Wanneer ook notaris Bontemps op gewelddadige wijze om het leven komt, moeten Lode en Cyriel uitzoeken of deze zaken met elkaar verband houden.
De eerdere boeken, die zich in het leger afspeelden, spraken mij meer aan.
In dit deel stoorde ik me aan het personage dat constant 'Cyrieleke' zegt en aan het ouderwetse taalgebruik (zoals 'gamel' en 'regulateur').
Het verhaal zelf is sterk, maar bevat zoveel dialogen en personages dat het soms lastig is om te volgen wie wie is, mede door het afwisselende gebruik van voor- en achternamen.
Ook zijn sommige gesprekken in dialect voor mij bijna onleesbaar bij gebrek aan een vertaling naar het Nederlands.
Desondanks is het een ontspannende misdaadroman en is het interessant om te lezen hoe forensische technieken ; fotografie en de steekkaarten van misdadigers destijds nog in hun kinderschoenen stonden.
Bedankt aan Hebban om mij een gratis recensie-exemplaar toe te zenden.
1
Reageer op deze recensie
