Een belangrijk verhaal maar wat de diepte bij de lezer mist

Dit migratieverhaal zal herkenbaar zijn voor velen en voor hen (zoals ik) die daar ver vanaf staan is het essentieel om eens mee te mogen kijken in dat leven, om een glimp op te vangen van de discriminatie die dagelijkse kost is. De impact zoals die voor Talar en voor de schrijfster zelf is, is te lezen maar niet te voelen. De diepte mist door de schrijfstijl, de zachte aanraking met het onderwerp wat de schrijfster bespreekt. Zodra de pijn beschreven is, wordt er weer van weg geschreven. Een typerende schrijfstijl, het leest daardoor ook gemakkelijk en prettig, maar de emotie blijft hierdoor slechts aan de oppervlakte. Een gemiste kans en naar mijn idee noodzakelijke bij een onderwerp als deze..