Het geheugen over de autoritaire regimes levend houden

Als een grote voorstander van het belang van onderwijs en het vermogen om tussen de regels te lezen, vond ik dat het tijd was om George Orwell’s 1984 te herlezen, maar deze keer in graphic novel formaat.

De graphic novel doet het verhaal recht door de originele tekst begrijpelijker te maken. Toch voelde het wat oppervlakkig aan in vergelijking met het oorspronkelijke verhaal, dus ik denk niet dat ik kan zeggen dat het een volwaardige vervanging is. Ik zie wel in dat het een belangrijke rol kan spelen bij het verspreiden van het verhaal, omdat mensen die misschien niet van lange, saaie teksten houden, er toch op een of andere manier meer over te weten kunnen komen. Om die reden wil ik ook Xavier Coste prijzen, zijn harde werk om dit deprimerende maar onthullende verhaal zo goed te presenteren, wordt door mij zeer gewaardeerd.

Dit is naar mijn mening dan ook een van de meest beklijvende dystopische romans van deze tijd. Het zou moeten worden gezien als een waarschuwing voor onze toekomst en als een herinnering aan ons verleden. Het is volgens mij overduidelijk dat Hitler en Stalin niet de enigen zijn die lijken op het autoritaire regime van Big Brother, aangezien dat figuren zoals Kim Jong-un, Putin en Trump nog steeds in ons tijdperk rond dwalen. Hoewel ik dit als een roman met historische betekenis beschouw, vond ik het ook vreselijk saai. De graphic novel heeft dit sombere gevoel uitstekend weergegeven door het gebruik van grauwe grijstinten, troebele geeltinten en alarmerende rode spatten. De tekenstijl was niet per se mijn favoriet, maar het paste wel bij de setting, dus ik zal niet klagen. Deze artistieke versie blijft trouw aan het verhaal en levert ongemakkelijke beelden die bijdragen aan dat verhaal.

Uiteindelijk ben ik nog steeds geen grote fan van graphic novels en zal ik er waarschijnlijk ook niet snel eentje oppakken, maar ik kan wel zeggen dat ik deze bewerking enigszins kon waarderen.