Gemiste kans

Ben nog in het boek bezig, maar toch alvast een recensie. Na een valse start door de enorme infodump in de eerste vier hoofdstukken en een stuk of wat As you know Bob's wordt het verhaal gelukkig toch nog wat spannender. Behalve de valse start is het ook erg zonde dat Donnelly niet wat creatiever was in het verzinnen van namen, voor degenen onder ons die wat kennis van Italiaans, Latijn en Duits hebben zijn namen als Cerulea, Praedatori en dergelijke nu niet echt fantasievol. Ook is de hoofdpersoon voor een meisje van zestien of zeventien (de schrijfster is nogal inconsequent met betrekking tot de leeftijd van de hoofdpersoon dus gok ik hier maar hoe oud ze is) nog wel erg kinderlijk in haar reacties. Desondanks is het verhaal redelijk goed te lezen (als je eenmaal door het begin bent en je ogen sluit voor de manier waarop Engelse gezegden letterlijk worden overgenomen in het Nederlands) en blijf je wel nieuwsgierig naar de afloop.