geweldig boek!

De graphic novel ‘Penelope’ was voor mij een leuke en vooral herkenbare leeservaring. Ik vond het een heel mooi verhaal over een vrouw die het moeilijk heeft met het mixen van haar twee levens. Er kwamen veel elementen in voor de ik herken uit mijn eigen thuisleven. Zoals het niet willen eten van Bambi, de beurtrollen voor de afwasmachine en mijn eigen moeder die de kerstmarkt ook maar overbodig vind. Penelope haar dochter, Helena, deed me ook een beetje aan mezelf denken. Vooral hoe ze zaagt over toetsen Latijn en andere triviale dingen in vergelijking met de gruwelijkheid in Syrië. Ook ken ik zelf iemand die arts is bij Artsen Zonder Grenzen. Ik heb haar altijd al als een sterke vrouw gezien en dit verhaal heeft me nog meer laten inzien hoe moeilijk het kan zijn.
De vormgeving van het boek vond ik ook heel aangenaam. Het is een slordigere stijl in waterverf wat me eerst minder aansprak. Maar toen ik het boek las vond ik het wel passen. De slordige, vrije penseeltoets gaf me een warm en comfortabel gevoel dat in mijn ogen wel bij het verhaal paste. Aan de andere kant gaf het bloederige van de waterverf ook mooi de gruwelen weer van de gewonden in Syrië. Het verhaal wordt niet weergegeven in afgebakende kotjes, de decors die in elkaar overvloeiden vond ik heel mooi. Ook vond ik het fijn dat elk personage zijn eigen kleur tekstbubbel had. Dit maakte het makkelijker om te lezen. Het steeds terugkomen van Penelope bij de psycholoog vond ik ook heel mooi, dit gaf steeds haar gedachten op dat moment duidelijk weer.
Ik vind het algemeen een heel mooi boek dat je doet denken aan het thuisleven maar ook aan de gruwelen die steeds gebeuren in de wereld. En die niet vergeten mogen worden.