Een sprookje dat oplicht

Woordkunstenaar Edward van de Vendel weet toch telkens weer goud te spinnen van woorden. Zo ook in dit sprookje waarin hij woorden aaneen plakt waar je van glimlacht.

Eigenlijk wilde ik dat dit sprookje minstens 300 pagina’s was, zodat je je er helemaal in kan onderdompelen.

Ook het sprookje zelf vond ik mooi met een duidelijk maatschappij kritische noot. Ik stem voor meer van dit soort verhalen.