1984 anders bekeken

De titel van deze hervertelling verwijst naar Julia Worthing, de monteur die we in 1984 leerden kennen als de minnares van Winston Smith. Sandra Newman ging de uitdaging aan om, decennia nadat deze dystopische roman werd geschreven, een hervertelling te maken vanuit het standpunt van Julia. Een feministische hervertelling nog wel, al ben ik er na het lezen van het boek nog steeds niet uit wat ik daaronder moet verstaan.

(Je hoeft 1984 trouwens niet te lezen om het verhaal te kunnen volgen. Omdat ik het boek in het verleden al een paar keer las, haalde ik het toch maar weer uit de kast om één en ander op te frissen.)

Newman heeft een fijne manier van schrijven en het is knap hoe ze de wereld van Orwell weet te gebruiken én aan te vullen om een geloofwaardig nevenverhaal uit te werken. De lezer krijgt een beter beeld van de leefwereld en de beweegredenen van Julia. Het maakt haar niet meteen sympathieker, maar zet je wel aan het denken over zaken als machtsmisbruik, overleven en de (politieke) wereld anno 2023.

De auteur gaf Julia en 1984 een synchroon verloop, maar stopte niet bij de café-scène waar Winston en Julia elkaar voor het laatst zagen. Het einde van Julia is daardoor toch ietwat verrassend en dat kon ik ondanks het deprimerende karakter wel smaken.

Slotsom: Julia is een vlot geschreven maatschappij-kritische hervertelling van Orwell's klassieker. Het is knap hoe de auteur binnen de door Orwell geschetste wereld een extra personage "kleur" weet te geven en het verhaal toch nog iets verder laat gaan.