Als de hoofdverdachte beloofde te zwijgen...

De achterflap van "Wie zwijgt stemt toe" vertelt in enkele zinnen waar het verhaal om draait: wanneer Amanda, de jongste dochter van Jari Kekkonen, en Niko, de zoon van Sasho Palevski, een relatie krijgen met elkaar, komen twee werelden die lang geleden uit elkaar gingen weer samen. En dan wordt Amanda dood gevonden...

Die moord blijkt het begin van het verhaal te zijn en is tegelijkertijd ook de link met de cover. Deze past stilistisch deels bij de andere boeken van Mattias Edvardsson, maar verschilt toch ook ook met de drie voorgangers omdat er geen personage wordt afgebeeld.

De achterflap belooft plotwendingen en die krijgt de lezer naar hartenlust. Dit door de opbouw van het verhaal, waarbij de auteur schakelt tussen de ontmoeting tussen Amanda en Niko (een jaar voor de moord) en de dagen na de moord. Hoe verder het verhaal vordert, hoe meer je over de personages en hun onderlinge verhoudingen te weten komt. Je voelt als lezer al snel dat er veel speelt tussen beide vaders, maar het gaat uiteindelijk om meer dan dat.

Hoewel er een moord moet worden opgelost, is de rol die voor de politie is weggelegd minimaal. Mattias Edvardsson legt de klemtoon elders, wat een verademing is in tijden waarin we overladen worden met series waarin de leden van het politiekorps worstelen met hun persoonlijke problemen en daarnaast nog wat misdaad moeten oplossen. Niets daarvan in "Wie zwijgt stemt toe".

Is het verhaal realistisch? Ik stel me vragen bij de laatste plottwist, maar kan daarover weinig kwijt zonder een spoiler te plaatsen. Het gedrag van de getroubleerde Amanda daarentegen vind ik helaas wel geloofwaardig.

Slotsom: ik heb uitgekeken naar dit boek (dank je wel aan uitgeverij Luiting-Sijthoff voor het gratis exemplaar!) en mijn verwachtingen werden ingelost. Ik heb het boek in een spreekwoordelijke ruk uitgelezen en kan niet wachten op nieuw werk van Mattias Edvardsson.