Bruisende Middeleeuwen

Wie nog steeds denkt dat de Middeleeuwen een 'duistere periode' zijn, die moet nú 'Willem die Madoc maakte' gaan lezen! Dros is erin geslaagd dit fascinerende tijdperk tot leven te brengen en laat de lezer zien dat de Middeleeuwers volop bezig waren met wetenschap, kunst en literatuur.
Handschriftkundige Willem de Reuvere stuit op een onbekend handschrift, dat wel eens de mysterieuze 'Madoc-tekst' zou kunnen zijn, zoals genoemd in de openingszinnen van de Vos Reynaerde. Dat is de start van een inkijkje in de Middeleeuwen, waarin held Beda een leven vol avontuur en afzien leeft.
Dros heeft de vaart er goed in zitten, in elk geval als het gaat om de boekdelen die zich in de Middeleeuwen afspelen. De lezer wordt in lange, duidelijk met plezier geschreven zinnen meegevoerd van kloosters naar kastelen en van gevechten naar vrijpartijen. Zo goed als dit taalgebruik werkt voor het Middeleeuwse verhaal, zo matig werkt het in het voor-, tussen- en naspel, die zich in het heden afspelen. Deze 'spelen' had Dros wat mij betreft mogen weglaten, zo weinig voegen ze toe aan het eigenlijke verhaal. De lijnen die uitgezet worden in het voorspel worden nauwelijks uitgewerkt en afgehecht, waardoor de lezer met een onbevredigend gevoel blijft zitten. Wat was nu die tekst die genoemd wordt in de Vos Reynaerde, die 'Madoc, waar Willem dicken omme waecte'? Het voorspel wekt de suggestie dat het boek daarop een antwoord zal geven, maar of dit ook echt zo is?
Onbevredigend is ook de uitwerking van de personages: ze maken van alles mee, maar desondanks maken ze geen echte ontwikkeling door. Dat zou niet erg geweest zijn als Dros een duidelijke keus had gemaakt: of een avonturenroman schrijven, bv. naar het voorbeeld van de Middeleeuwse ridderromans, of een ontwikkelingsroman schrijven, waarin de personages mensen van vlees en bloed zijn, die gevormd worden door wat ze meemaken. Maar het boek slingert heen en weer tussen deze twee verhaaltypen en dat is jammer.
Neemt niet weg dat dit zeker een lezenswaardig boek is. Vanwege het taalgebruik, de levendigheid en het plezier waarmee de Middeleeuwen beschreven worden en de moed van de auteur om zo'n specifiek onderwerp (Willem die Madoc maakte) centraal te stellen.