Boy - het verhaal over een psychiater die mensen haat

Ik heb onlangs het boek Boy van Wytske Versteeg gelezen. Het boek, uitgebracht in 2017 door Prometheus, volgt het verhaal van een moeder die haar geadopteerde zoon is verloren. Het boek heeft geen prijzen gewonnen, maar dat heeft mij er toch niet weerhouden om het boek te gaan lezen. Ik koos voor dit boek omdat de voorkant en de flaptekst mij aanspraken.

De moeder, wiens naam we nooit te weten komen, heeft met haar man Mark een Afrikaans jongetje geadopteerd nadat ze erachter kwam dat ze onvruchtbaar was. Ze had een prima leven, had een goede baan als psychiater en had eindelijk een zoon. Totdat hij op een dag naar school ging en niet meer terug kwam. Zelfmoord, komt er uit de onderzoeken van de politie. De moeder wil niet geloven dat de zachtaardige, vrouwelijke Boy zelfmoord gepleegd heeft en gaat vol haatgevoelens op onderzoek uit. Ze komt erachter dat Boys dramadocente, Hannah, een goede band met haar zoon had en de moeder vindt Hannah gelijk verdacht, omdat ze vlak na Boys dood verhuisd is naar Bulgarije om een nieuw leven te beginnen. Dus de moeder gaat, 4 jaar na de dood van haar zoon, naar Bulgarije en raakt daar verwikkeld in een moeilijk spel van gevoel, leugens en waarheid.

Ik vond het boek erg depressief, omdat er bijna alleen maar negativiteit wordt beschreven: bijvoorbeeld “Je houdt niet van gepraat over geluk want dat veronderstelt een gouden tijd van onaangetaste, werkelijke duurzame vreugde.” Of “Er viel niets te redden.” Ook vond ik het erg bijzonder dat de moeder psychiater is, terwijl in het boek uitgebreid aan bod komt hoe ze mensen haat en mensen die hun gevoel tonen niet begrijpt, zelfs verafschuwt terwijl dat toch een vitaal onderdeel van haar beroep is. Ze weet ook geen goede manier om met haar eigen verdriet om te gaan.
Het boek is geschreven in drie delen, waarvan twee in de ik-vorm, wat het inleven in het karakter erg makkelijk maakt. Echter, het laatste deel is geschreven alsof iemand anders, mogelijk de moeder zelf, tegen haar praat. Dit blijkt bijvoorbeeld uit het citaat: “Als je alleen bent, bijt je je nagels af tot aan het vlees.” Ik vind dat een gave verandering, het doet lijken alsof de moeder afstand neemt van haar eigen karakter, alsof ze een figurant in haar eigen autobiografie is. Ook houdt de verandering het boek net interessant genoeg om door te blijven lezen.
Als laatste vond ik het boek erg langzaam. De eindeloze woordenstromen en de met haat of verdriet gevulde gedachten houden eigenlijk niet op. Het boek gaat vooral over de moeder haar verdriet en de worsteling om met haar gevoelens om te gaan, in plaats van het verhaal van de dood van Boy, wat de flaptekst de lezer wel laat denken.

Kortom, over het algemeen vind ik het boek niet geweldig goed, ik vond het langzaam en depressief. Verder vond ik dat er over de schrijfstijl wel goed is nagedacht en ik kon me goed inleven in Boys moeder. Dit brengt mij bij een eindoordeel van 3/5 sterren.