Herkennen van gevoel

Wanneer je een boek leest wat, in dit geval een bundel met mooie korte verhalen over de dood, en je je zelf herkent is dat voor mij een ultieme leeservaring. Vandaar dat ik dit boek niet onbesproken kan laten.
Wat hierbij opvalt is dat er aandacht is besteed aan alle vormen van verlies en alle vormen van impact die dit kan hebben. Zo gaat het van het verlies van het dierbare huisdier tot het wegvallen van opa en oma. Dit verlies kan gepaard gaan met verdriet en toch bespeur ik in sommige ook een vlaagje rancune. Ook wordt mooi verwoord hoe dichtbij het verlies van een dier kan liggen bij het verlies van een mens met prachtig onder woorden gebracht de gevoelens die dit met zich meebrengt.
De herkenning kwam voor mij in het verhaal: Zijn stem. De jongen die langs het kastje loopt met daarop de foto van zijn vader en die dan de stem hoort van zijn vader. Getuigen van een gesprek tussen die twee personages. Iets wat ik herken vanuit mijn eigen jeugd en nu nog. De gesprekken die ik voer met mijn vader als ik daar behoefte aan heb. Iets wat vaak in mijn hoofd zich afspeelt en waar geen mensen bij aanwezig zijn. Dit verhaal maakt je ooggetuigen/ toeschouwer van deze gebeurtenis. De lezer/luisteraar achterlatend met een gevoel dat het ok is, een fijn gevoel.
De vele thema’s over de dood die worden behandeld zijn even mooi als pijnlijk en vanuit diverse perspectieve verteld. Soms als achterblijver en soms vanuit het oogpunt van de gestorvenen. Maar alle thema’s worden met dezelfde fijngevoelige woorden besproken. Helder duidelijk maar met respect. Het moeilijkste thema blijft toch het sterven van een kind deze wordt mooi verwoord in bijvoorbeeld het vers: Was ik dat kind.
Maar ook het gemis in een klaslokaal waarmee het boek laat zien dat het ook een instrument kan zijn. Een instrument in de klas om uiteindelijk iedereen te helpen en te leren rouwen in de klas. Een boek wat raakt en herkenning biedt over een thema wat zo gevoelig kan zijn.