Goed fatsoen

‘Recensie-exemplaren! Wie wil Doder dan dood van Stan Lauryssens,’ vroeg de Crimezoneredactie. Stilte. Marco had zijn buik meer dan vol van Zwarte sneeuw, het misdaaddebuut waarmee Lauryssens, begrijpe wie kan, onmiddellijk de Hercule Poirotprijs won. Jeroen en Chris waren nog niet helemaal hersteld van het aantal hele en halve erecties uit Dode lijken. De Nederlandse collega’s voelden zich niet geroepen en wie schoot er dan nog over? Precies! Uiteindelijk viel de klus nogal mee. Ik geloof dat het verwachtingsverhaal in twee richtingen werkt. Iets waarvan je veel verwacht, valt al snel tegen. Iets waarvan je niets verwacht, kan dan weer meevallen. Doder dan dood is geen stevig misdaadverhaal, bevat geen personages die je graag als buren of collega’s zou willen, maar Lauryssens schrijft niet slecht en in al zijn absurditeit weet hij je toch te boeien.

Plaats van het gebeuren is Antwerpen, stad aan de stroom. Een pas vrijgelaten boef verzamelt schoelies rond zich om samen de Nationale Bank te beroven. De politie vindt aanwijzingen van dat plan maar kan de directeur van de Bank niet bewegen tot nog verdergaande beveiliging. Het verhaal speelt zich af tussen kerst en nieuw en dat levert mooie beschrijvingen van kou, sneeuw en feestvreugde in het politiebureau op. Getuige van dat laatste is de kerstboom vol opgeblazen condooms waar de agenten zich vuilbekkend en racistische praat uitkramend rond bewegen. Cadeautje voor de agent die depressief is omdat zijn vrouw krankzinnig wordt: een opblaaspop. Zodat ie toch nog aan z’n trekken komt, hahaha. Dit soort grappen maakt een kwart van het boek uit. Tel daarbij dat andere kwart gedebiteerde wetenswaardigheden zoals ‘Een gezond mens schijt een halve kilo stront per dag’ en je hebt een goed idee over de inhoud.
Desalniettemin toch nog twee sterren. Het Antwerpse zootje ongeregeld zorgde weliswaar voor gefronste wenkbrauwen maar wist me tegelijkertijd ook te boeien. Enig probleem is natuurlijk dat je dit boek aan niemand cadeau kan doen. Toch niet met goed fatsoen. Eventueel met een vette knipoog.