Een schreeuw om liefde

Het is waar, omdat ‘Eén perfecte dag’ voor een deel in mijn geliefde stad Oostende speelt, heeft het een streepje voor. Het is qua structuur geen eenvoudig boek. De auteur springt voortdurend heen en weer in de tijd. Van 2014, naar 2020, naar 1976, naar 1968... En ook passeren diverse locaties de revue: Antwerpen, de geboortestad van hoofdpersonage Nora, haar latere woonplaats Oostende, Bethesda, een buitenwijk van Washington D.C., waar haar zoon zich met zijn gezin heeft gevestigd. En toch is dat geen belemmering om het verhaal, of de betekenis ervan, te begrijpen. Of beter: te voelen. Wat dat is het: vooral een boek dat gevoelens overbrengt. Verwacht geen tearjerker, de auteur beschrijft het leven van Nora op een bijna zakelijke toon, waardoor het verhaal misschien wel extra schrijnend wordt.

Nora is een vrouw die het niet makkelijk heeft, maar het voor anderen ook niet makkelijk maakt om dichtbij te komen. Ze heeft moeite om zich met anderen te binden. Terwijl ze dat zo graag wil. Al vanaf haar vroege jeugd is ze gewend om zich te plooien naar de grillen van anderen. Haar moeder overleed toen ze nog heel jong was, haar stiefmoeder is afstandelijk en het wordt er niet liefdevoller op als haar vader zich met zijn nieuwe gezin aansluit bij de Jehovah’s Getuigen. Nora trouwt met George, een man waar ze niet van houdt, om zich los te maken van haar beklemmende gezin, om vrij te zijn. Natuurlijk wordt ze niet gelukkig. Haar stiekeme geliefde Tom houdt haar lange tijd op afstand. Nora doet schuchtere pogingen om andere mannen te leren kennen.

‘... wat meestal faliekant afliep want blijkbaar had ik enkel aantrekkingskracht voor getrouwde mannen. Wat was er mis met mij? vroeg ik me af. Zocht ik onbewust hun aandacht zoals ik als kind vaak tevergeefs papa’s attentie probeerde te vangen?’

Uiteindelijk kiest Tom voor Nora. Ze trouwen, hoewel die keuze van zijn kant niet volledig blijkt te zijn. Ook hij is een rusteloze zoeker. Nora accepteert het gelaten. En tegen de tijd dat Tom haar harder nodig heeft dan zij hem, zijn er heel wat jaren verloren gegaan.

Tijdens de corona-periode wordt Nora in de (virtuele) armen van M gedreven. Ze valt als een blok voor hem, zoals ze zich altijd aan mannen heeft overgegeven, hopend op eenzelfde blijk van liefde. Tevergeefs. Nora blijft achter zoals ze haar leven begon, alleen, smekend om warmte en genegenheid.