En toen...en toen...en toen...

Misschien had ik gewoon wat anders verwacht en had ik beter moeten weten….misschien had ik gehoopt en verwacht dat het wat meer zou gaan over existentialistische vragen rondom leven, dood, sterfelijkheid, verval en vergankelijkheid….misschien wilde ik wel iets lezen wat buiten mijn comfort zone zou liggen….Dat laatste is zeker gelukt, waarbij ik binnen mijn comfortzone zeker een bepaalde diepgang, goede zinsopbouw en prikkelende verhaallijn kan waarderen. ‘Dorst’ van Marina Yuszcuk valt in bijna alle opzichten buiten mijn comfortzone: met de diepgang van een schoteltje water, wankele zinsopbouw en een verhaallijn die de 259 pagina’s niet kunnen verantwoorden was het alsnog een opgave om deze vampierenvertelling tot een einde te brengen.
Het tragische levensverhaal van de vrouwelijke Vampier in Latijns Amerikaans Buenos Aires door de eeuwen heen leek een interessant uitgangspunt. Yuszczuk weet door de manier van beschrijven van het verstrijken van de tijd het gevoel van de vampier die immers onsterfelijk is en in zekere zin geen tijd kent, wel aardig te benaderen, maar daar stopt het dan ook. In het gunstigste geval zou veronderstelt kunnen worden dat er ook niet meer verwacht mag worden van een wezen zoals een vampier; een wezen dat in zekere zin behept is met de dorst, de dorst naar bloed, als een verslaafde, als een junk naar de volgende high…meer is er niet…ook niet als de verhaallijn zich verplaatst naar het nu en er een nieuwe verteller wordt geïntroduceerd: een jonge, gescheiden moeder die worstelt met het leven dat zich aandient in het stervensproces van haar moeder. Aan het eind wordt het verhaal wordt duidelijk wat de link tussen de vampier en deze vrouw is; een link die op zichzelf tragisch is, maar die niet goed is uitgewerkt binnen het verhaal. Tragiek zonder diepgang, zonder gevoel maakt dat het verhaal niet meer is dan gebeurtenissen in de tijd, zoals een kleuter een klassenuitje verteld: en toen….en toen…en toen…’Dust in the wind’ , ‘Sterrenstof…’