Buiten de gebaande paden

Zojuist heb ik een recensie geschreven over 'Langs de kust' van Jonathan Raban en daarbij mijn verbazing uitgesproken over het feit dat van Raban op deze site slechts één boek wordt genoemd en dat dit boek slechts door anderhalve man en een paardenkop blijkt te zijn gelezen.

Het blijkt nog slechter te zijn gesteld met een Engelse reisboekenschrijver van veel recenter datum: Robert Mcfarlane. 'The Wild Places' is zijn tweede boek en daarna heeft hij er nog twee geschreven, waarvan 'The Old Ways' ook zeker de moeite waard is.
'Reisboek' is in beide gevallen een vlag die de lading niet helemaal dekt.
McFarlane beschrijft plekken en soms paden. In het geval van The Wild Places vormen moeilijke bereikbaarheid en ongereptheid de criteria. Het gaat de schrijver om beleving; hij probeert de 'genius loci', de geest van de plek, te doorgronden en is bereid daarvoor bescheiden ontberingen te doorstaan. Eén en ander leidt tot mooie sfeerbeschrijvingen, waarin een grote liefde voor de natuur en het landschap doorklinkt. Het mooie daarbij is dat schrijver zich niet overgeeft aan de luchtfietserij, die sommige moderne natuurliefhebbers bedrijven. Bomen of stenen praten niet bij Mcfarlane. Desondanks weet de schrijver soms (bijna) het 'onzegbare' op te roepen, dat iedere natuurliefhebber kent, maar niet onder woorden kan brengen. De beste schrijvers slagen erin het te tonen, zonder het letterlijk te beschrijven. Mcfarlane komt in de buurt.