Recensie Spiegel van mercurius

Boeiend boek, waarvan de Nederlandse titel helaas de lading niet dekt. De Franse titel Mercure betekent kwik of kwikzilver (scheikundige namen zijn in het Frans compleet verschillend van die van het Nederlands) en slaat op de spiegel die de verpleegster Françoise met behulp van (kwik)thermometers wil maken, zodat Hazel haar gezicht kan zien.
Hazel is de pleegdochter van een oude man en samen wonen zij in een bizar geconstrueerd huis, dat geen enkele spiegel of reflecterend onderdeel of voorwerp bevat. Hazel is bij de oude man in huis gekomen als 18 jarig meisje, toen ze bij een bombardement (in WOI) haar ouders verloor. De oude man heeft haar verteld dat zij bij dat bombardement ernstig verminkt is geraakt. Hazel woont 5 jaar, compleet van de buitenwereld afgesloten, bij de oude man, als Françoise gevraagd wordt Hazel te verplegen.
Langzamerhand begrijpt Françoise de verhouding tussen Hazel en de oude man en besluit Hazel te redden. Dit gaat niet zonder slag of stoot en aanvankelijk wordt ze zelf ook opgesloten in het huis.

Het boek kent 2 verschillende eindes, waarvan de tweede variant me het meest aansprak...maar die had van mij nog wat perverser mogen zijn, om helemaal in de trant van het boek te blijven.

Een boeiend verhaal met, zoals vaak bij de boeken van Amélie Nothomb, veel verwijzigen naar andere boeken, altijd passend in het verhaal en niet om willekeurig wat kennis te spuien.
Een aanrader!