Recensie Utopia

Toch gek dat een 16e eeuws boek een stuk prettiger leest dan een 19e eeuws boek! Utopia is geen moeilijk boek, maar soms wel prekerig van toon, wat me soms wel eens irriteerde.
Veel van de zaken die op het eiland Utopia geschetst worden, zijn ondertussen al lang ingevoerd in de westerse landen.
Persoonlijk lijkt me het leven in Utopia bijzonder saai, maar gezien de ellende waarin veel mensen in het begin van de 16e eeuw leefden, is een saai leven wellicht te verkiezen boven de rauwe werkelijkheid die voor de lagere klassen gold in 16e eeuws Engeland.
Veel mensenkennis heeft Thomas More echter niet: we hebben allemaal gezien hoe het streven naar gelijkheid in de voormalige communistische landen heeft geleid tot inefficientie en vernietging van kapitaal. Mensen werken niet als het hen niets extra's oplevert: waarom harder werken of beter werken als je buurman, als je er toch niet beter van wordt? Thomas More vergeet dat mensen zich van elkaar willen onderscheiden, of dat nu in kleding, hobbies, woningen of beroep en prestaties is. Anderzijds is het wel interessant dat iemand in die tijd al de onrechtvaardigheid van de standen/klasse samenleving aankaartte. Thomas More had dan ook gewoon gelijk in de zin dat de rijken leefden ten koste van de arbeid van de armen. En eigenlijk, als je heel eerlijk bent, is dat nog steeds zo: het rijke westen verrijkt zich nog steeds ten koste van ontwikkelingslanden. Zij moeten verbouwen waar wij om vragen, voor producten die we zelf produceren en waar we onze producenten subsidie voor geven, daar liggen torenhoge importtarieven op, waardoor ontwikkelingslanden die niet niet op onze markt kunnen brengen, om maar een voorbeeld te noemen.
Het boek leest gemakkelijk weg en het is in een paar avondjes uit. Ik ben blij dat ik het gelezen heb, maar langer had het ook niet hoeven zijn, domweg omdat het leven in Utopia wel erg saai en kleurloos is.