Recensie Blauwe maandag

Deze reactie bevat spoilers, selecteer de tekst om de spoilers te lezen. Het idee van dit boek is dat het een nieuwe weg op slaat voor Nicci French, dus niet het 'vrouw met ogenschijnlijk perfect leven komt ineens in nood en alles blijkt ineens verschrikkelijk'-verhaal, maar een verhaal over een psychiater. Daardoor wordt het echter meer een verhaal zoals al die andere detectives met een miljoen perspectieven: de agent, het slachtoffer, de dader... Soms wisselt het perspectief zelfs in één zin, dat is me iets te veel van het goede. Maar natuurlijk pakt het verhaal alsnog en wil je wel weten hoe alles in elkaar zit. Ik voelde me behoorlijk slim toen ik al voordat het verteld werd had begrepen dat Joanna Terry was. Jammer dat het zo raar wordt gemotiveerd in het boek. Het enige wat Frieda had moeten begrijpen, was dat als het jongetje in leven was gebleven, het meisje dat waarschijnlijk ook was. En dat als ze het jongetje een identiteitsverwisseling hadden opgedrongen, ze dat ook bij Joanna hadden gedaan. In plaats daarvan komt als reden uit de bus dat Frieda haar manier van slapen herkende: met haar handen tegen elkaar onder haar hoofd geplaatst. Maar Terry lag op een tafel. Dat is wel een heel onnatuurlijke houding van slapen, het kan bijna niet dat je dan op dezelfde manier in slaap valt als wanneer je in een bed ligt. Of heb ik daar dan toch overheen gelezen en lag ze in een bed? Maar zo bijzonder is het toch niet om op die manier te slapen? Beetje zwak. Maar toch wel een fijn boek.