Obsessie tegen obsessie

De term ‘obsessie’ geldt misschien in de eerste plaats voor Antioch
March, de psychopaat waar Kathryn Dance in dit boek mee te maken
krijgt. Maar vanaf het moment dat Dance zelf, na een veronderstelde
misser, wordt toegevoegd aan de civiele dienst, geldt dat voor haar
evenzeer. De zaak waarbij op verschillende plaatsen paniek wordt
veroorzaakt, zorgt ervoor dat de toch zo scherpe observeerder haar
omgeving niet meer vol waarneemt. Wat haar kinderen Maggie en Wes
doen gaat voor een deel langs haar heen. En wat Jon Boling en
Michael O’Neil nu precies voor haar voelen lijkt ook even niet aan
haar besteed. Misschien niet zo raar als ook nog eens duidelijk
wordt wat nu precies de aard van het lopende interne onderzoek was.
Maar als altijd is Deaver zuinig op zijn hoofdpersonen. Misschien
een beetje te zuinig...