Kleur aan seniorenleven

Zeker, er mag gelachen worden bij dit boek. De vergelijking met De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween gaat echter mank. Jonas Jonasson heeft niet geprobeerd om van zijn Allan een geloofwaardig personage te maken, terwijl Morrisons Frank veel dichter in de buurt komt van een echte senior die zich door de sleur van alledag probeert te slepen. Na wat je, achteraf bezien, als een geluk bij een ongeluk zou kunnen beschouwen, krijgt zijn leven wat meer kleur. Dat Frank op zijn 81e verjaardag wordt overreden door een melkwagen is niet zo mooi. Dat hij daarna met zijn arm in het gips hulp nodig heeft, vindt hij ook maar niks. En binnen de korte keren heeft bij zichzelf verwaarloosd. Een mooie manier om de thuiszorg af te schrikken? Zodra Kelly bij hem aanklopt wil hij niet meer dat aan die twaalf weken einde komt.