Het Zwart en het Zilver. Een roman van Paolo Giordano

Het leven van een startend gezin, dat de hulp inroept van een buitenstaander die een belangrijke plek gaat innemen in hun leven. Een gewoon verhaal over alledaagse beslommeringen. Ik had meer passie verwacht in een boek dat een relatie beschrijft vanaf het prille begin tot het einde.

Het verhaal is geschreven met mooie woorden en mooie zinnen. Het lijkt wel of je een naam kunt proeven, vooral de naam die Signora A. krijgt. Het verhaal begint over de dood, met daarna heel veel terugblikken hoe het zo gelopen is. Ondanks de mooie klanken van de woorden en de zinnen ervaar ik een afstandelijkheid. Dit zal ook de reden zijn dat Nora en haar echtgenoot Signora A. in hun leven laten komen. Ze hebben haar in het begin hard nodig om tijdens de zwangerschap voor Nora te zorgen. Signora A zorgt later ook voor hun zoontje, maar het blijkt dat ze haar eigenlijk nooit meer kunnen laten gaan. Ze hebben haar nodig om te verbinden en om angsten weg te nemen.

Een klein stukje uit het boek: “We houden het gedag zeggen zo kort mogelijk en lopen naar huis, met z’n drieën: twee ouders en een kleine vogelverschrikker.” pagina 136.

De laatste alinea is eindelijk zo geschreven, dat ik vind wat ik miste in het begin: ontroering.