Partenspelers

Partenspelers
Door Roos Verlinden. Een roman.

Eline Cornelia van Doorniks (Lien), schreef haar “eerste leven” op in Texel. Nu staat ze samen met Abel midden in haar “tweede leven” in Denemarken. Daar leest ze haar verhaal nog eens door. De overstap van Texel naar Denemarken was gewaagd. Lien wordt ouder, met al het verval van dien. Dat beschrijft ze mooi, zonder schroom.
Het boek kijkt terug op haar “vorige leven”. Lien laat zien hoe ze altijd laveerde tussen goed en gewenst gedrag. Altijd willen voldoen aan ieders verwachtingen. Ervan uitgaande dat anderen dat ook van haar verwachten. Het beschrijft haar relatie met haar eerste officiële partner. Over hoe ze zich op een mooie manier van hem losweekte, zonder hem te kort te doen. Hoe ze eindelijk haar eigen vleugels uit kon slaan. Tijd voor zichzelf, ontdekken wie ze is en wie ze wil zijn.
Het idee achter het “Partenspelers” is mooi. Maar het boek bevat een aantal schrijffouten, wat zeer ergerlijk is. De vraag waarom niemand deze slordigheden heeft ontdekt, houdt mij meer in de greep dan het verhaal zelf. Zonde. De lange zinnen maken het verhaal onnodig moeilijk leesbaar. Het is jammer, want de schrijfstijl en het verhaal op zich spreken mij aan. Het had de potentie van een ‘page turner’. Misschien is het dat ook wel voor de 60+ generatie, maar voor de iets jongere vrouw gaat deze trein te langzaam.