De tijd is een rivier die voor niemand stilhoudt...

Wat fijn dat ik dit heerlijke boek heb toegestuurd gekregen. De verstilde afbeelding van de voorpagina loopt helemaal door tot in de binnenzijde van het boek en de laatste pagina is nog volgeschreven met het verhaal. Ik keek er stiekem even eerst op en zag dit prachtige poetische citaat: "Ze zeggen dat de tijd een rivier is die voor niemand stilhoudt, die over zijn dammen stroomt en iedereen met zich mee sleurt. Soms is hij diep, snel en helder, soms breder, trager, zodat je helemaal niet ziet dat hij beweegt. Maar toch is hij onverbiddelijk. En ze zeggen dat de tijd een enkele reis is; je vertrekt in een zich verdringende, hoopvolle menigte, maar naarmate je verder komt dunt die uit, en op het laatst besef je dat je alleen bent."
De hoofdpersoon van dit boek is de 95 jarige Eleanor, die van ouderdom blind is geworden en in overleg met haar kinderen besluit naar een verzorgingshuis te gaan. Daarom moet zij haar spulletjes uitzoeken en weg doen. Ze neemt daarvoor een man van buiten haar eigen gezin aan. Haar huis is oud en slecht onderhouden, maar nergens in dit boek krijg je de idee van vergane glorie, wel van een waardige oude dame, die de balans van haar leven opmaakt.

Gaandeweg het verhaal bekruipt mij het gevoel dat Eleanor misschien beter haar eigen gezin de spulletjes had kunnen laten uitzoeken, zodat deze op vakantie in Oostenrijk (bijvoorbeeld) het liefdesleven van hun moeder hadden kunnen bespreken en op die manier de familiebanden hadden kunnen aanhalen. Je blijft je verbazen over wat de rol van de buitenstaander bij deze herinneringen is.
De herinneringen volgen zich dan snel op en staan prachtig beschreven. Een bijzondere visie op seks en liefde komt naar voren. Het gedeelte echter waarbij de kwetsbare oude dame letterlijk in de rivier springt om er iemand uit te redden, komt ietwat ongeloofwaardig over, maar wordt later weer rechtgezet.