Verhaal met een humoristische draai

De ongelooflijke zoektocht van Millie Bird vertelt het verhaal over de zevenjarige Millie die op een dag door haar moeder wordt achtergelaten in een warenhuis. Haar vader is overleden, maar al vlug maakt ze kennis met de 87-jarige weduwnaar Karl de Typist en de 82-jarige eenzaat Agatha Pantha. Beiden willen de uitdaging aangaan om Millie terug bij haar moeder te krijgen. Hun zoektocht leidt tot een reis door Australië, wat met het nodige avontuur gepaard gaat.

De omslag van het boek is zeer typerend voor het hoofdpersonage Millie Bird. Haar rood haar wordt in het begin meerdere keren aangehaald, evenals de kaplaarsjes waar ze hele gesprekken mee kan voeren. De tekst ‘Hier mam.’ staat voor de briefjes en boodschappen die Millie voor haar moeder achterlaat op o.a. deuren en ramen. De combinatie van kleuren op de omslag maakt dat het boek vrolijk oogt. Dat blijkt ook tijdens het lezen van het boek : Brooke Davis weet ondanks het feit dat Millie haar moeder kwijt is, de drie hoofdpersonages ieder hun eigenaardige, ietwat gekke karaktertrekjes mee te geven.

Er kan dan ook gesteld worden dat deze schrijfster over een gezonde dosis fantasie beschikt. Bovendien bewijst Brooke Davis met deze roman dat ze een groot talent heeft om de wijde wereld te beschrijven zoals die door de ogen van een kind, in dit geval Millie, gezien wordt. Dit werd al duidelijk vanaf de eerste bladzijde en opmerkelijk hierbij is dat ze dit ook nog vanuit de derde persoon weet neer te zetten. Daarnaast weet ze een serieus vraagstuk aan te halen, dat centraal staat doorheen het verhaal. Zo vraagt Millie zich af wat er na de dood gebeurt en waarom iedereen zo geheimzinnig doet over de dood. Bovendien wordt haar angst om de mensen waarvan ze houdt te verliezen, ook op een mooie manier beschreven. Dit is o.a. op te merken uit de passage waarin ze laat blijken dat ze bang is dat haar moeder, net als haar vader, mogelijk overleden zou zijn. Ten slotte wordt er ook teruggeblikt op Karls en Agatha’s leven toen hun partners nog in leven waren.

De humoristische draai die Brooke Davis aan haar personages en het verhaal geeft, leidt er echter wel toe dat het verhaal onrealistisch overkomt. Het onherroepelijk geschreeuw van Agatha plus de manier waarop ze naar anderen communiceert en het feit dat Karl de Typist gedurende de zoektocht een paspop mee op sleeptouw neemt en deze ook als mens beschouwt, maken dat het verhaal ongeloofwaardig overkomt. Bovendien is het vrijwel onwaarschijnlijk dat een meisje van zeven, drie dagen alleen in een warenhuis spendeert en vervolgens ook nog eens enkele dagen op haarzelf in huis vertoeft.

De zoektocht naar Millie’s moeder wordt in het begin van het boek sterk op de voorgrond gebracht. Wanneer het verhaal vordert, mist het echter de diepgang wat betreft de zoektocht naar de moeder en lijkt het eerder een beetje op de achtergrond te vallen. Hierbij moet wel benadrukt worden dat er voldoende opeenvolgende gebeurtenissen in het verhaal plaatsvinden, die ervoor zorgen dat het niet gaat vervelen of langdradig wordt. Dit wordt bovendien versterkt doordat de personages op hun tijd afgewisseld worden. Bovendien weet de schrijfster met een pakkend slot de aandacht van het leespubliek tot het laatste moment te behouden.

Tot slot kan geconcludeerd worden dat het verhaal niet helemaal realistisch oogt, maar misschien spreekt de titel met de ‘ongelooflijke’ zoektocht al voor zichzelf. Ondanks dat het verhaal niet geloofwaardig is, weet Brooke Davis de lezer toch mee te slepen in de reeks gebeurtenissen die Millie en haar twee oudere vrienden meemaken. Dit weet ze o.a. tot stand te brengen door haar vlotte schrijfstijl : het boek leest makkelijk en zou absoluut ook een groot succes kunnen zijn bij het leespubliek van Young Adults.