Indringend en gevoelig

Veel mensen verzamelen wel iets. Dat kan iets kleins zijn zoals postzegels of iets waar je fan van bent zoals Disney. Vroeger had ik een grote collectie poezenbeeldjes. Maar dat is niet waar dit boek over gaat. Hier gaat het verzamelen alle grenzen te buiten. Gebruikte plastic bakjes, oude kranten, eten over de datum. Deze mensen kunnen niets weggooien, waardoor de spullen hun huis en daarna hun leven overneemt. Ze raken geïsoleerd en kunnen er zonder hulp niet meer uitkomen.
We leren in het boek twee mensen kennen die met een verzamelstoornis worstelen. De oudere dame Allison die haar kinderen mist en de eenzame Chester die bijna uit zijn huis gezet wordt. Of het verhaal realistisch is weet ik niet, maar het kwam zeker levensecht over. Het is gevoelig en respectvol beschreven. Een ding zou ik anders geschreven hebben, als Allison en Camille naar de beek gaan, ziet Allison daar een levensles in het water en het was in mijn ogen beter als Camille dat vergelijk gemaakt had als voorbeeld. Maar verder lezen we hier heel indringend over de machteloosheid van de omgeving om hen te helpen, maar we leren ook dat we mensen met een verslaving niet moeten opgeven, maar moeten blijven liefhebben.
We lezen over de pijn die eraan ten grondslag ligt en dat er een innerlijke motivatie nodig is om te veranderen, dat het moeilijk is, maar dat er hoop is. Allison en Chester zetten wankele stapjes op weg naar herstel, met behulp van Camille en vuilophaler Eli.
Camille is als psycholoog gespecialiseerd in het helpen van deze mensen. Maar ze heeft ook een onderliggende motivatie die in haar verleden ligt. Uit angst zelf een verzamelaar te worden, is ze doorgeslagen de andere kant op en probeert zij met zo min mogelijk spullen te leven.
Eli is gevoelig, vrijgevig en hartelijk. Ook hij heeft een persoonlijke motivatie om dit werk te doen. Met zijn positieve karakter weet hij Chester te bereiken en een opening te vinden in Camilles hart. De relatie tussen Eli en Camille begint stroef, maar ze hebben elkaar nodig en leren elkaar steeds beter kennen, wat een fijne toevoeging is aan dit verhaal. De verrassing op het eind is wat mij betreft niet nodig voor het verhaal. Vooral Camille heeft mooie lessen geleerd die haar verder helpen. Eigenlijk proberen we allemaal onze pijn te verdoven met iets wat ons beter laat voelen. Ook al zijn we niet allemaal ziekelijke verzamelaars, want je hoeft niet per se spullen te verzamelen om je pijn te willen verminderen. Die spiegel houdt Cynthia Ruchti de lezer voor. Zijn de gordijnen van ons hart open zodat het Licht binnen kan stromen?