Rake zinnen en levensechte dialogen

Vandaag mag ik de blogtour van 'Tot we elkaar weerzien' aftrappen. Ik ben een van de gelukkigen die het nieuwste boek van Aline van Wijnen al mocht lezen voordat het op 31 maart uitkomt. De Nederlandse auteur schrijft zowel historische romans als feelgood. Wat mij betreft mag Aline elk genre kiezen, want ik houd van haar soepele schrijfstijl.

Deze oorlogsroman heeft een speciaal plekje in haar hart, omdat ze zelf jaren in Minsk woonde, de stad waar dit verhaal zich afspeelt. Veel later hoorde ze dat hier een van de gruwelijkste getto's van Europa had bestaan. Ze ging op onderzoek uit en zo ontstond dit verhaal. Hier volgt mijn leeservaring:

Een simpele vraag van haar kleindochter om voor een schoolproject iets te vertellen over de oorlog, laat de 77-jarige Anna van Buuren terugkeren naar gebeurtenissen die ze diep had weggestopt. Als Joods meisje is ze opgegroeid in Minsk waar ze met haar ouders en broertje eind 1941 in een getto kwam te wonen, waar ze afschuwelijke dingen heeft meegemaakt die ze liever wilde vergeten.

In een opwelling boekt Anna een reis naar Wit-Rusland om terug in de tijd te stappen en haar verleden onder ogen te zien.
Met een enorme dosis inlevingsvermogen weet schrijfster Aline van Wijnen deze tijdreis te verwoorden.

Anna wordt rondgeleid door de jonge stadsgids Lina met wie ze een warme band opbouwt. De gedetailleerde sfeerbeschrijvingen geven een levendig beeld van de stad. Het voelt alsof ik er zelf rondgelopen heb en als ik op Google zoek, krijg ik ook een visueel beeld bijvoorbeeld van het indrukwekkend monument De Kuil. De stad is natuurlijk in de loop der jaren veranderd, maar roept ook veel herkenning op bij Anna.

Via heel natuurlijke overgangen springen Anna's gedachten terug naar haar oorlogsverleden. We kennen de verhalen, maar in dit boek wordt een stuk geschiedenis naar boven gehaald dat zelfs bij de inwoners van het land niet zo bekend is.

De angst wordt voelbaar, net als de wanhopige vastberadenheid van Anna als jong meisje. Herkenbaar dichtbij, niet door grote woorden, maar juist in kleine lichtpuntjes en moedige daden, waardoor je volledig in haar ervaring en emoties meegaat. Het resultaat is een mooi opgebouwd, indrukwekkend verhaal dat blijft boeien tot het verrassende einde.

Aline brengt een donkere tijd tot leven met dit menselijke verhaal over verlies en angst, maar ook over hoop en moed. Het verhaal is meeslepend, doorleefd en levensecht.

Maar bovenal heb ik ontzettend genoten van Alines schrijfstijl waardoor een aangename leesflow ontstaat. Haar mooie zinsopbouw, rijke woordenschat, de dialogen gelardeerd met details waardoor het heel realistisch overkomt en de goedgevonden zinnen die een situatie zo raak kunnen neerzetten:
"Mijn familie is stil alsof de geanimeerde gesprekken aan tafel ook in een ander tijdperk zijn gebleven."
Dáár zit voor mij de kracht van deze roman.

Tot we elkaar weerzien is absoluut een pareltje voor de liefhebbers van oorlogsromans. Aline van Wijnen schreef eerder in dit genre 'Het geheime kistje van Elle' en 'Rachels wens'.