Spectaculair, spannend en diepgaand

Charles Martin schreef een aangrijpend verhaal over mensenhandel, een tragedie die onder de oppervlakte van het zonnige Florida schuilt. Het is de nummer één misdaad in het zuidoosten van Amerika.

Het boek begint met een spectaculaire proloog, die gelijk de toon zet voor de rest van het verhaal. Het begin is bewust raadselachtig, maar daardoor ook wat verwarrend. De hoofdpersoon Murphy is de (soms wat onwaarschijnlijke) held in dit verhaal, een interessant persoon met een groot hart. Hij woont alleen op een eiland met daarop een kapel. Daar heeft hij een vreemde ontmoeting met Angel, een jong meisje dat hem probeert te verleiden, hoewel hij daar als een soort heilige immuun voor lijkt. Wanneer hij met zijn boot op weg gaat om een urn vol as in de oceaan uit te strooien, ontmoet hij Summer, die op zoek is naar Angel. Summers dochter is in handen van mensenhandelaars gevallen. Murph heeft zelf een groot verlies geleden en daarom zet hij alles op alles om op zoek te gaan naar die ene die verloren is. Hij is bereid daarvoor zijn leven op te offeren. Een soort moderne versie van de Bijbelse gelijkenis van het verloren schaap. Verder wordt het geloof nauwelijks genoemd, eerder wordt het ‘liefde‘ genoemd die je reinigt en nieuw maakt. Samen volgen ze Angels spoor naar het puntje van Florida en een confrontatie kan niet uitblijven. Onderweg komen er een hond, een stervende man en een zoekend meisje bij in de boot en samen beleven ze heftige avonturen. Door de genoemde details kun je de route die Murphy langs de kust vaart zelf op de kaart volgen. Het verhaal speelt zich in mijn hoofd af als een actiefilm met snelle boten, geweld en veel schieten. Niet echt het type film waarvan ik houd, maar als ik het daarbij zou laten, dan zou ik dit boek tekortdoen. Toch heb ik alleen doorgelezen omdat ik eerdere romans van Charles Martin heb gelezen en weet dat er een belofte ligt van een goed verhaal. Pas op het eind krijgt de lezer te horen hoe het verhaal in elkaar steekt en dat is verrassend. Het laat ook zien hoe veerkrachtig mensen zijn. Hoewel het soms wat onrealistisch is, maakt de diepere laag het boek zeker een aanrader. Het legt het probleem van ontvoering en seksuele uitbuiting bloot waar niemand graag aan denkt. Charles Martin schrijft in de ik-vorm (Eén keer werd ik op het verkeerde been gezet toen er stond: ‘Ze bestudeerde hem’, in plaats van: ‘Ze bestudeerde mij’.) en hij gebruikt vaak korte staccato zinnen. Een geweldig stukje vond ik op het eind waarin hij woorden geeft aan zijn liefde. Het is een spannend verhaal, dat wellicht mannen iets meer zal aanspreken dan vrouwen. Persoonlijk vond ik het niet het beste boek van Charles Martin.