Perspectief

Een film maak je met een camera en die kun je overal neerzetten. Op die manier kun je dezelfde gebeurtenis van alle kanten laten zien; maar vooral door de ogen van de personages in die film. Over het verhaal van Puck, over rechercheur Cees, over schrijfster Tammy en over Jonathan zul je in andere recensies genoeg kunnen lezen. Het plot maakt dit boek niet; het is de manier waarop Lex Passchier ons meeneemt alsof hij een camera is. Soms mag je de een zijn, soms ga je met de ander mee. Gaandeweg ga je daardoor niet alleen De Val beter begrijpen maar ben je ook ontroerd bij al het verdriet, ook alle hoop van alle personages. Vreemd genoeg kreeg ik zelfs het gevoel dat Lex zelf groeide terwijl hij het boek schreef... alsof hij dichter en dichter bij de mensen kwam die hij heeft gecreëerd; misschien wel meer en meer van ze is gaan houden. In ieder geval was ik graag bij ze, en leefde ik met ze mee. Mooi boek dus dat ik niet snel zal vergeten.