Oorlog als een vergeten film

Wat weet ik allemaal niet van de Tweede Wereldoorlog. Van GW Pabst heb ik films gezien, zelfs zijn allerslechtste. Ik kijk zo in de speelse ogen van Louise Brooks die een onvergetelijke Lulu was in "De Doos van Pandora". Maar ik wist niet van die film die hij draaide in Praag toen daar de oorlog op z'n kookpunt was. Niet dat hij er figuranten had die ten dode waren getekend in Auschwitz dus precies deden wat hij ze massaal wilde laten doen. Niets van zijn zoon aan het Oostfront. En dat alles had ik nog nooit gezien door de ogen van een filmmens. Dat elke beweging van elk mens een beeld is uit een film. Vanuit honderden camerastandpunten had ik die oorlog mogen bekijken in talloze documentaires maar nooit zo, zoals het in dit boek is geschreven. De film die hij daar in Praag heeft gemaakt, is zoekgeraakt. Of niet... dat is het thrillerplot van een aangrijpend boek. Het toont niet de daders, niet de slachtoffers, alleen maar die die het hebben meegemaakt. Door de ogen van Pabst mocht ik kijken. Ik vond het prachtig en was blij dat ik het boek na lezen weer kon sluiten.