Zomers verhaal maar niet de feelgood die ik hoopte

Het eerste boek van RaeAnne Thayne dat ik las, en mogelijk toch ook het laatste.
Het verhaal gaat om de familie Porter en dan vooral over Cami, oudere zus van de tweeling Violet en Lily. Door de scheiding van hun ouders zijn Cami en haar tweelingzussen uit elkaar gegroeid. Bijna twintig jaar later krijgt Cami het vreselijke nieuws dat Lily is omgekomen terwijl ze een klein meisje het leven redde, en ze reist af naar Cape Sanctuary om bij haar moeder en Violet te zijn. Als advocaat kan Cami haar moeder bovendien helpen voorkomen dat Lily’s droom, een glamping bij Moongate Farm, om zeep wordt geholpen door een wispelturige huurbaas. Dit blijkt nog niet zo gemakkelijk – helemaal omdat de man in kwestie, Jon, niet alleen bijzonder lastig, maar ook bijzonder aantrekkelijk is.

Ondanks dat de vaart er vanaf het begin best wel goed in zit, had ik niet het gevoel dat ik heel graag door wilde lezen. Het was niet helemaal mijn type verhaal waardoor ik het soms lastig vond doorheen te komen.

De afwisseling in perspectief vond ik erg verfrissend en maakte het leuker om door te lezen. Ik voelde me echter niet heel erg verbonden met de personages waardoor ik me ook niet altijd goed kon inleven. Ze waren mogelijk te anders dan ik ben. Dat hoeft natuurlijk niet voor iedereen te gelden, dus wie weet matcht het bij anderen heel goed! De schrijfster weet de gevoelens en emoties wel goed over te brengen, waardoor je wel echt mee kan leven met de personages.

Voor een zomers verhaal had ik gehoopt op meer blije onderwerpen en minder zware onderwerpen. Het is natuurlijk heel realistisch (en daarom voor mij misschien minder gewenst) dat er veel heftigere onderwerpen zoals ziekte en dood in het verhaal zitten, maar ik had toch liever gewoon een echt feelgood gevoel overgehouden aan het eind.

Al met al is het een prima verhaal, maar gewoon net niet helemaal voor mij. Wie weet pak ik in de toekomst nog eens een boek van deze schrijfster op, maar voor nu even niet.