Het voelt alsof je zelf meeloopt

Omdat ik in juni ook naar Santiago de Compostela ga lopen ben ik begonnen met het lezen van een aantal boeken waarin eeuwenoude pelgrimsroutes centraal staan. Na het boek 'De pelgrimstocht naar Santiago' van Paulo Coelho las ik dit boek - het leest makkelijker weg en is luchtiger van opzet. Je loopt als het ware mee met de schrijfster en leert behalve haarzelf - en ook haar pijntjes, ongemakken en haar jubelmomenten - de wandelaars die ze ontmoet een beetje kennen. Een aantal van de gesprekken die ze met haar camino-vrienden voerde waren voor mij inspirerend: ook ik vind het fijn om tijdens mijn solo-wandelingen gezellige gesprekken te voeren met mensen die ik ontmoet; Mirjam weet meestal trouw aan zichzelf te blijven en neemt dan afscheid van sommige mensen door weer alleen verder te gaan. Ze schrijft tussendoor eerlijk over (het contact en de relatie met) haar man en drie zonen en wat ze haar zonen zou willen meegeven in het leven. De schrijfster heeft o.a. psychologie gestudeerd en ik had de verwachting dat ze ook zou schrijven over diepgaandere gesprekken onderweg met haar medewandelaars maar dat bleef achterwege of misschien heeft ze die gesprekken ook helemaal niet gevoerd of wilde ze die helemaal niet voeren tijdens haar camino...? Ze schrijft wel over haar eigen relatie met haar moeder en over de rituelen, die ze heeft bedacht en die op haar pad komen, om op een liefdevolle en goede manier afscheid te nemen van haar al eerder overleden moeder. Ik heb het met veel plezier gelezen; mede omdat Mirjam mij aan het denken heeft gezet doordat ze een aantal onderwerpen aansnijdt waarmee ik ook 'aan de slag wil' in mijn eigen leven, tijdens mijn eigen camino.