recensie vaders die rouwen

Ik vond vaders die rouwen een heel mooi en heftig boek. Ik vond wel het ene verhaal leuker en mooier om te lezen. Ik denk dat ik de verhalen ‘het kippenhok van de buurvrouw’ en ‘onze honden uitlaten’ de twee mooiste verhalen vond die mij ook het meest hebben geraakt. Ik vond dit tegelijkertijd ook de twee heftigste verhalen. Dit komt denk ik doordat ik me het best kon inleven in de hoofdpersonen van het verhaal. Wat in elk verhaal natuurlijk terug komt is een man die op een bepaalde manier rouwt, wat telkens op een andere manier was ontstaan en ook dat iedere man op een andere manier met het rouwen omgaat. Toen ik begon aan dit boek had ik niet verwacht dat de verhalen zo zouden zijn, omdat er zoveel verschillende, ingewikkelde verhaallijnen voorkwamen die je niet vaak tegenkomt in het dagelijks leven. Ik had van te voren gedacht dat het vooral zou gaan over een vader die een kind of partner zou zijn verloren, omdat dit is waar ik bekend mee ben. In het laatste verhaal was de hoofdpersoon wel zijn dochter verloren, maar dit was op zo’n bijzondere manier weergegeven dat je het er op sommige momenten niet helemaal uit kon halen. Je moest ook echt je aandacht bij het verhaal houden en sommige zinnen opnieuw lezen, om het verhaal te kunnen begrijpen. Ondanks dit zou ik het boek wel aanraden, maar eerder aan volwassenen, die houden van lezen. Omdat ik denk dat er wel sprake is van moeilijk taal gebruik en volwassenen ook meer hebben meegemaakt, waardoor ze zich beter met het boek kunnen vergelijken. En er misschien zelfs nog een les uit kunnen halen. Ik geef vaders die rouwen 7/10 punten, omdat ik het toch wel een leuk boek vond maar sommige verhalen niet helemaal begreep.