Leest fijn weg

Giftige tongen’ vertelt het familie-verhaal van de zusjes Teresa en Angelina. De zusjes groeien op in een arm arbeidersgezin in Zuid-Italië, aan het eind van de Tweede Wereldoorlog en daarna. De twee zusjes zijn elkaars tegenpolen: Teresa is stil en kwetsbaar, Angelina is uitbundig en onbevreesd.
Wanneer hun vader opgeroepen wordt om te vechten aan het front komt hun moeder uiteindelijk voor een moeilijke keuze te staan, een keuze die roddels door het hele dorp doet rondgaan. Waar Teresa zich dit aantrekt, lijkt Angelina zich hier meer van af te sluiten. Zij droomt van een mooier en rijker leven.

We beleven dit verhaal vanuit de ogen van Teresa. Maar uiteindelijk blijkt het boek meer over Angelina te gaan dan over Teresa zelf. Dit vond ik uiteindelijk het manco van het boek: je blijft aan het einde vooral zitten met de vraag hoe het Teresa vervolgens is vergaan. Het verhaalperspectief is verrassend, maar dit werkte voor mij toch niet zo goed. Wel vond ik het boek qua sfeer fijn lezen, het zuigt je in het verhaal.
Er wordt veel gebruik gemaakt van beeldspraak, maar voor mij persoonlijk was dat regelmatig too much (‘de rotte buik van het dorp had zijn zwarte adem over ons heen gekotst’, blz.198).
Dat kan een kwestie van smaak zijn of wellicht komt de vertaling vanuit het Italiaans gewoon minder mooi over.
Ook vond ik bepaalde personages, waaronder Angelina, erg stereotype neergezet. Ik had graag wat meer verbinding met de hoofdpersonages gevoeld, helaas gebeurde dat voor mij niet.

Rosa Ventrella heeft hiermee een verhaal neergezet met een intieme sfeer, dat fijn wegleest. Maar ik miste de verdieping waardoor mijn verwachtingen op basis van de achterflap niet werden waargemaakt.