Als de dood zucht

“Vertel ze dat ik verliefd werd op de dood, omdat het leven mij bleef afwijzen”

Lex Paleaux schrijft op een mooie, rakende manier over het toch wel zware en liefdeloze leven in een psychiatrische jeugdkliniek. Vanaf het begin zit je meteen in het verhaal: waarom begint het hier en hoe is Frank, een van de hoofdpersonen, in deze situatie gekomen? In een vrij vlot tempo leer je de verschillende jongeren en hun verhalen kennen.

Het verhaal is erg realistisch geschreven, je zou zo een echte jeugdkliniek in kunnen stappen. De verschillende soorten begeleiders (macht vs. zorgend), de weerstand tegen praten over problemen, de dynamiek onder de jongeren en hoe het systeem werkt. Daarnaast weet Lex goed in dit verhaal te vangen hoe de jongeren op elkaars “knoppen” kunnen drukken om elkaar te treiteren, maar ook tegelijkertijd erg veel om elkaar geven en ervoor kiezen om elkaars familie te zijn.

Door de wending op het einde ga ik het boek zeker nog een keer lezen. Ik vermoed dat het boek, vanuit dat perspectief, dan heel anders wegleest.