Indrukwekkend debuut

Het debuut van Angelo Thijssens is indrukwekkend door zijn rijke beeldende woordenschat. De beschrijving van de eenzaamheid van een mishandelt kind wat haakt naar warmte, liefde, genegenheid. De schrijver leeft zich goed in hoe ingewikkeld het voor een kind, een opgroeiende jongen is om zijn weg alleen te vinden, uiting te geven aan zijn homoseksuele verlangens. zijn onvermogen zich te hechten terwijl hij niet liever zou willen.
Ook erg genoten van zijn Vlaams woordgebruik. zijn fietstocht tegen de storm deed me denken aan Brel`s chanson: Mijn vlakke land. Positief vind ik ook dat het geen mooi schrijver is, dus geen ingewikkelde zinsconstructies of woorden om te schitteren. Integendeel, het is sober, taalgebruik en daardoor des temeer indringend en schrijnend.