Recensie De stad der blinden

Kun je je voorstellen dat je plots blind werd? Zomaar, zonder dat er ook maar iets scheelt met je ogen. In het boek ‘De stad der blinden’ is dit exact wat er gebeurde, maar het was niet zomaar 1 persoon die blind werd. Het was een blindheid epidemie. Wat zal er met de blinden gebeuren? Zal het lukken om de epidemie tegen te houden? Zullen de blinden genezen? In dit spannende, mysterieus & droevige verhaal krijg je een antwoord op al je vragen.

De auteur van dit boek heet José Saramago. Hij werd geboren in 1922 in een arme boerenfamilie in een klein dorpje genaamd Azinhaga. In 1924 verhuisde heel het gezin naar Lissabon waar bijna zijn leven heeft afgespeeld. Op zijn 53ste verloor hij zijn baan. Hij besloot dus zich toen op de literatuur te wijden. Na een tijdje werd hij een van de belangrijkste Portugese hedendaagse schrijvers. Op 8 oktober 1998 kreeg José Saramago de Nobelprijs voor literatuur. Op 18 juni 2010 verloor hij het leven, wat het einde betekende van zijn carrière.

Het verhaal begint met iemand die plots blind wordt voor het rode licht. De blindheid was echter besmettelijk en steeds meer mensen begonnen blind te worden. De overheid besloot alle blinden en alle vermoedelijke blinden in een verlaten gekkenhuis te steken. Daar kregen ze weinig eten en geen hulp. Om de paar dagen komen er steeds meer blinden toe waardoor het gebouw overvol raakt. Als je wilt weten hoe dit verhaal verder loopt raad ik je aan het boek te lezen.

In het begin van het boek moet je erg wennen aan de schrijfstijl van het verhaal. De auteur gebruikt geen aanhalingstekens en maakte heel veel gebruik van komma’s. Hierdoor was het nodig goed op te letten wie wat zei. De zinnen waren ook enorm lang, wat voor mij een minpuntje was. Door de lengte van de zinnen begon alles wat chaotisch te worden tijdens het lezen. Ook kregen de personages van het verhaal geen namen, wat ik jammer vond. Ze werden in het boek enkel maar beschreven als: de man met het ooglapje, de vrouw met de zonnebril, de schele jongen …

Wat mij wel beviel was dat de verteltijd niet te lang, maar ook niet te kort duurde. Het was niet zo dat je het verhaal meteen had uitgelezen, waardoor je er niet lang van kunt genieten. Maar er waren ook niet te veel bladzijden waardoor het verhaal saai zou worden. De vertelde tijd was zo’n 3 weken. 300 pagina’s is volgens mij dus de perfecte lengte. Dit vond ik dus een pluspunt van het boek ‘De stad der blinden’.

De stad der blinden is dus een prima boek. Ik raad dit boek zeker aan! Ik zou het niet aanraden voor kinderen onder de 15 aangezien er soms wat ingewikkelde woorden aan bod komen en de zinnen lang zijn. Maar voor de mensen die wel geïnteresseerd zijn: Veel leesplezier!