Hoe meer ritme hoe beter!

Na een vurig ritme nu dus een ander ritme! En dat is iets om blij van te worden. Yonina neemt ons weer mee op een verre reis, maar ze blijft ook dicht bij huis. Knap hoe zij het verhaal voortdurend in beweging houdt met levendige beschrijvingen die de aandacht geen moment laten verslappen. Pullens toont zich een (her)kenner van menselijke emoties, die zij bovendien fraai weet te verwoorden, waardoor je wordt meegezogen in de belevenissen van Milou en Esther. Komt er ook nog een derde deel? Yonina Pullens laat in elk geval zien zich als schrijfster verder te hebben ontwikkeld en dat doet uitzien naar meer verhalen van haar hand.