Het leven van een avonturier

Tamar Valk maakt niet alleen een lange fietsreis naar Istanboel, maar besluit na dat eerste avontuur nog veel meer te willen beleven. En dat doet ze. Ze gaat nadien o.a. op pad in Mongolië met een paard en kameel, in Jordanië met een ezel, en in Nieuw-Zeeland met een andere Nederlandse avonturierster om volledig te leven van de natuur. Het boek omschrijft de verschillende avonturen die Tamar beleeft.

Uniek aan dit boek is dat het niet over een enkel avontuur gaat, maar over meerdere avonturen achterelkaar. Dit maakt het niet langer een spontane uitdaging, maar een manier van leven. De titel is dan ook goed gekozen. Ook vind ik het leuk dat de Tamar zelf uit Nederland komt en zich in dezelfde levensfase bevindt. Ze heeft zelfs een relatie.

Hoewel ik het erg leuk vind om te lezen over de verschillende avonturen, zijn er andere boeken in dit genre die ik beter vindt. Wellicht las ik dit boek op een moment dat ik er minder voor open stond om weg te dromen? Misschien verwacht ik te veel schrijftalent van deze avonturierster? Of zou ik door de veelheid van verhalen de details missen die me extra laten meeleven met de hoofdpersoon van het boek.

Een gedachte die bij me opkomt gaat over de enorme gastvrijheid van de lokale bevolking, en de dankbaarheid die dit kan brengen. Daar zou ik zeker nog iets van kunnen leren. Tegelijkertijd lijkt me het lastig om daar bijna afhankelijk van te zijn, zoals Tamar. Bijv. de momenten dat Tamar in de woestijn van Mongolië vele tenten binnentreedt om bij mensen die veel minder te besteden hebben, een kopje thee te drinken.

Het boek geeft een inkijkje hoe je je leven zou kunnen inrichten, het inspireert, en het stimuleert om gebruik te maken van je vrijheid. Het advies om niet langer dan 1 jaar weg te gaan vond ik interessant. Je zal steeds verder af komen te staan van de Nederlandse maatschappij. En je zal je wellicht steeds minder thuis voelen in het comfortabele en relatief saaie leventje. Dat kan een hoge prijs zijn.